Nieuwsflits

Sponsoren

kansfonds

Projecten in Nederland

De Stichting Presentie is een ANBI.
De stichting wordt ondersteund door Kansfonds, door een solidariteitsbijdrage van de gezamenlijke religieuzen in Nederland via de commissie PIN en door andere fondsen.

 

Presentie in coronatijd #8 - Doormodderen

Wandelen

In de kerstvakantie gingen we wandelen. We waren een weekend met het hele gezin(shuis) en vrienden in een huisje. Er af en toe uit is dan een goed idee. We rijden naar een bos waar we nog nooit geweest zijn. Het heeft een heel aantal dagen hard geregend, maar nu is het even droog. In die tijd gaan we wandelen. Arnold heeft een route in zijn hoofd. We lopen braaf achter hem aan. Het grootste deel van de kinderen had geen zin in de wandeling. Blijmoedig halen we iedereen over, dat het even lekker is, er even uit, frisse lucht, van die onzin. Het helpt niet zo veel, maar ja, het moet dus we lopen in het bos. Een deel met een kwaaie kop, een deel met een overdreven gezellige ‘we maken er wat van’ energie en nog een paar die het wel best vinden. Na een kwartiertje lopen begint het ondanks de belofte van droog weer zachtjes te regenen. We lopen langs een kappelletje en ik steek een kaarsje aan, het moment aangrijpend om een van de kinderen daar iets over uit te leggen. De rest is doorgelopen dus we moeten rennen om hen in te halen. Radi is echter kampioen in traag doen. En is niet vooruit te branden. Met veel aansporing lukt het om bij de rest aan te sluiten.

Lees meer...
 

Presentie in coronatijd, tijd voor bezinning? Meld je aan voor (gratis) reflectiesessie Stichting Presentie: 16 of 21 april

Deze tijd vraagt veel van ons allemaal. Voor de één zit dat vooral in de persoonlijke levenssfeer, de ander gaat bijna kopje onder de hectiek van zorg voor ernstig zieke mensen, of probeert in de ‘nieuwe 1,5 meter samenleving’ toch dichtbij te blijven en het goede te doen.

Veel aandacht gaat naar het managen van crisiszorg en hands-on handelen. Dat is logisch. Maar inmiddels groeit ook de behoefte (en het verlangen?) om ook nu, of juist nu, af en toe even pas op de plaats te maken. Om ruimte te maken voor bezinning in een tijd waarin we vooral tot doen gedreven worden.

Vanuit Stichting Presentie zijn we beperkt in wat we nu kunnen doen voor al die mensen die hun weg zoeken in deze nieuwe realiteit. We willen niemand voor de voeten lopen, maar… wat we wél kunnen, is een plek bieden om even tot rust en tot reflectie te komen.

Daarom nodigen wij u van harte uit om deel te nemen aan onze gratis reflectiesessies. Meld je aan, voel je vrij een kwestie in te brengen en we gaan uitproberen of en hoe dit werkt.

De reflectiesessies worden geleid door één van onze stafleden. Er kunnen maximaal zes personen deelnemen per keer.

Er staan voorlopig twee reflectiesessies gepland:

  • Donderdag 16 april van 10.30-12.00 uur onder leiding van Jan den Bakker
  • Dinsdag 21 april van 19.30-20.30 uur onder leiding van Petra Schaftenaar

Meld u aan via Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien. onder vermelding van uw naam, de organisatie waar u werkt en de sessie waarvoor u zich aanmeldt. Wij sturen u dan een link toe waarmee u kunt deelnemen aan de online sessie.


 

Presentie in coronatijd #7 - Een pas op de plaats

Ik ben ook ‘maar’ een mens!

Zorg verlenen behoort zonder twijfel tot de ‘vitale’ beroepen. Maar hoe zorg je dat je zelf vitaal blijft?

Zoveel lijden op het moment. Jazeker, in de verpleeghuizen, ziekenhuizen, IC’s, bij de families thuis, in de zorg voor de mensen met een meervoudige handicap, de psychiatrie…. En dat niet alleen in Nederland, maar wereldwijd.

Als je àl het nieuws volgt, is het bijna niet te doen: zoveel mensen zijn er akelig aan toe, om allerlei redenen (werkdruk, lange dagen, spanningen in huis, onzekerheid, verlies van controle, hele dagen op elkaars lip, angst, eenzaamheid, onrust, ellende in vluchtelingenkampen, armoe). Ja, iedereen is kwetsbaar, maar voor sommigen pakt deze kwetsbaarheid nog heel wat rottiger uit dan voor anderen….

Wat te doen? Hoe dit vol te houden? Hoe dit aan te zien?

Lees meer...
 

Presentie in coronatijd #6 - Tijd voor bezinning

Sociaal afstand nemen (3)

Het heet social distancing maar dat is het natuurlijk niet. De besmetting met het coronavirus wordt afgeremd doordat ons een pakket aan maatregelen is opgelegd: thuisblijven, afstand houden, contact mijden, niet samendrommen en afzien van allerhande familiebezoek. Maar waarom heet dat sociale afstandneming? Gaat het niet eerder om social letting go?

Het ligt voor de hand te denken dat de maatregelen slechts verstandige ‘sociale onthouding’ tot gevolg hebben. Maar is dat ook wat we zien gebeuren? Leidt dit fysiek afstand houden tot niets anders dan tot ruimtelijk en sociale afstandhouderij?

Soms wel, want ik heb zelden zoveel wellevendheid ontmoet als in deze dagen. Tuurlijk, af en toe meldt zich nog een pummel die het niet helemaal begrepen heeft, maar ik zie in de winkels, op straat, in het parkje om de hoek en onder de schaarse mensen die nog iets aan de deur komen afleveren, vooral een stilzwijgende verbondenheid. We zitten in hetzelfde schuitje, we begrijpen elkaar en we houden rekening met elkaar, we doen elkaar niets aan. Wij zijn één.

Lees meer...
 

Presentie in coronatijd #5 - Tijd voor bezinning

Sociaal afstand nemen (2)

Het heet social distancing maar dat is het natuurlijk niet. De besmetting met het coronavirus wordt afgeremd – zeggen experts en waarom zouden we hen niet geloven? – doordat ons een pakket aan maatregelen is opgelegd: thuisblijven, 1,5 meter afstand houden, geen handen schudden, niet zoenen of huggen, niet met drommen tegelijk het strand op of de gemeentelijke vuilstort bezoeken en evenmin over anderen heen hangen om het laatste pak WC-papier uit het schap van de buurtsuper te grissen. Maar waarom heet dat sociale afstandneming? Het gaat toch overduidelijk over sociale verlating.

Het ligt voor de hand te denken: door deze fysieke afstandhouderij nemen we slechts een ruimtelijke, desnoods sociale afstand in ten opzichte van elkaar. Maar is dat ook wat we zien gebeuren? Leidt fysiek afstand houden slechts tot sociale afstandhouderij?

Lees meer...
 

Presentie in coronatijd #4 – Tijd voor bezinning

Sociaal afstand nemen (1)

Het heet social distancing maar dat is het natuurlijk niet. De besmetting met het coronavirus wordt afgeremd – zeggen experts en waarom zouden we hen niet geloven? – doordat ons een pakket aan maatregelen is opgelegd: thuisblijven, 1,5 meter afstand houden, geen handen schudden, niet zoenen of huggen, niet met drommen tegelijk het strand op of de gemeentelijke vuilstort bezoeken en evenmin over anderen heen hangen om het laatste pak WC-papier uit het schap van de buurtsuper te grissen. Maar waarom heet dat sociale afstandneming? Het gaat toch overduidelijk over fysieke afstandneming.

Het ligt voor de hand te denken: door deze afstandhouderij met het hele lichaam, met de mond, de hand, met adem en speeksel, raken we op een sociale afstand van elkaar. Maar is dat ook wat we zien gebeuren? Leidt fysiek afstand houden tot sociaal afstand houden?

Lees meer...
 

Presentie in coronatijd #3 – Een hart onder de riem

Wat heb je aan presentie in een crisis?

Net zoals bij veel mensen gaat in deze tijd mijn gevoel alle kanten uit. Er zijn talloze mooie verhalen over zorgverleners van alle niveaus die op een relationele manier zorg aan het verlenen zijn. De IC’s zijn prominent in beeld. Zichtbaar wordt hoe hoog complexe zorg steeds gaat (en altijd al ging, zeggen betrokkenen zelf) om de ander te zien en te begrijpen: patiënt en familie. Om aansluiten en afstemmen. En er zijn regels maar die zijn niet alles bepalend. Mijn applaus is voor de zorgverleners die onder de huidige druk menselijk blijven en de patiënt nog steeds zien. Zorg blijkt dus toch meer te gaan over bekommernis dan over genezen, behandelen of oplossen.

Lees meer...
 

Presentie in coronatijd #2 – Een hart onder de riem

Schoolwerk

Mijn gezinshuisdochter van 9 zit naast mij aan mijn bureau in mijn kantoor haar werk voor school te maken. in ons gezinshuis met zes kinderen, proberen we het ritme van school enigszins vast te houden. En ik probeer ook nog iets van mijn werk voor elkaar te krijgen. Terwijl naast mij een begin wordt gemaakt met een taalwerkje, besluit ik twee collega’s een mail te sturen. Al bij de aanhef stok ik. Naast mij wordt op luide en geïrriteerde toon verzucht: “Ik snap er niks van, ik kan dit dus niet”. De verzuchting wordt kracht bijgezet met een duw tegen het lesmateriaal. Mijn beeldscherm wiebelt op mijn bureau. De eerste typefouten verschijnen in beeld. Ik corrigeer ze om mij daarna naar Emmi te draaien: “Wat lukt er niet?”. “Niks niet”, foetert ze. Ik vraag haar: “Wat moet je doen?”. “Ja, dat weet ik toch niet!” articuleert ze stevig. “Dan moet je even lezen”, zeg ik rustig. “Wat staat daar bovenaan?”. “Dat weet ik toch niet, dat kan ik toch niet hhhhhhrrrrr, ik kan niks, ik ben dom!!!”.

Lees meer...
 

Presentie in coronatijd #1 – Een hart onder de riem

Presentie in coronatijd: wie kunnen wij voor u zijn en wat kunnen wij voor u betekenen?

Ik ben van slag. Op mijn eigen thuiswerkeiland word ik heen en weer geslingerd tussen ‘overdrijven we niet een beetje’ en ‘nemen we het wel serieus genoeg’? Als ik uitzoom, denk ik het eerste, als ik inzoom het tweede. We leggen massaal en doorgaans gewillig het openbare leven plat en de economie komt (gedeeltelijk) krakend tot stilstand. Tegelijkertijd gaat in veel gevallen het leven toch min of meer gewoon door, soms zelfs in aangenaam ‘afgeslankte’ vorm. Er ontstaan allerlei creatieve initiatieven om elkaar een hart onder de riem te steken en in contact te blijven. Aan meer of minder geslaagde filmpjes, plaatjes en tweetjes geen gebrek.

Berichten in de media en uit de zorgorganisaties waarmee wij samenwerken, dwingen me echter om onder ogen te zien wat een menselijk drama zich afspeelt. Wekenlang zwaar ziek zijn, eenzaam doodgaan, alleen de allerallernaasten om een graf, in isolatie op een kamertje zitten zonder je vertrouwde ankerpunten, op jezelf teruggeworpen zijn in onzekerheid terwijl je van jezelf al verward bent, het is allemaal niet opwekkend. En wat te denken van al die zorgverleners die zich een slag in de rondte werken en tegelijkertijd moeten dealen met al dat persoonlijk lijden?

Nee, we kunnen niet doen alsof het wel meevalt. We hebben hier van doen met een mega-opgave in de zorg die ons onverwacht overspoelt. Dat vraagt van iedereen, ook diegenen die zich nu nog op veilige afstand wanen, optimale medewerking en onderwerping aan de voorgeschreven maatregelen om zoveel mogelijk mensen dit leed te besparen.

Maar tegelijk vraag ik mij soms juist af als ik inzoom, of we het niet overdrijven. Niet om de grote druk op het zorgsysteem te bagatelliseren, maar omdat ik mij zorgen maak over de gigantische impact van maatregelen voor de meest kwetsbare mensen. Kinderen die niet meer bij hun dementerende moeder mogen zijn, mensen die eenzaam en alleen hun angsten moeten zien te beteugelen, structuur en strohalmen in het dagelijks leven die wegvallen, mensen die dood moeten gaan zonder dierbaren om hen heen… En is er ook zoveel indirect leed dat zich vaak wat meer buiten het directe gezichtsveld afspeelt: daklozen die zonder opvang, maar ook zonder wc en koffieoplaadpunt de dag door moeten zien te komen, vluchtelingen die aan de poort geweigerd worden, de dreigende toename van huiselijk geweld in overbelaste gezinnen en ga zo maar door.

De gevolgen van het op grote schaal ‘sociale afstand houden’ zijn voor veel mensen hartverscheurend.

Is dat wat het is? Kunnen we dat verdragen? Moeten we dat willen verdragen? Ik weet het niet. Maar ik weet wel dat we elkaar moeten helpen om deze vragen te durven stellen. Ook nu. Juist nu. Om met elkaar te zoeken naar mogelijke manieren van doen die zowel in epidemiologische als menselijke zin ‘verstandig´ zijn en ons de menselijke maat niet doen verliezen.

Ook in de Stichting Presentie bezinnen we ons op wat ons nu te doen staat. We willen graag ondersteuning bieden aan diegenen die zich inzetten voor goede zorg en hulp. Daarvoor bieden we onze expertise aan. Wie behoefte heeft aan ruimte om op adem te komen of even stil te staan om te reflecteren in deze hectische tijden, kan contact met ons opnemen om te kijken wat wij kunnen betekenen.

Daarnaast proberen wij vanaf heden (30 maart 2020) drie keer per week (op maandag, woensdag en vrijdag) een item te plaatsen onder de noemer presentie in coronatijd. We zullen op allerlei manieren, zoals met columns, filmpjes, kennisdossiertjes, proberen u een hart onder de riem te steken, te inspireren om ook in deze hectische tijden ruimte te maken voor reflectie en u te voorzien van inhoudelijke voeding op het gebied van presentie. Waar mogelijk zullen we een verbinding maken met de actuele opgaven waarvoor de coronapraktijk ons stelt. We proberen uit te zoeken hoe presentie kan helpen om in deze verwarrende tijden op koers te blijven, op zoek naar wat hier en nu ‘het goede’ kan zijn.

Hou hiervoor onze website (www.presentie.nl), de nieuwsbrief (aanmelden via de website - Nieuwsflits) en onze LinkedIn-pagina in de gaten!

We wensen u veel moed, gezondheid, uithoudingsvermogen en hopelijk ook voldoening toe.

Marjanneke Ouwerkerk, directeur Stichting Presentie


 

Zal ik een liedje? Een zoektocht naar hoe het is om iemand met vergevorderde dementie te zijn.

Samen met ouderenzorgorganisatie Zorgbalans doet Stichting Presentie onderzoek naar wat het betekent om iemand te zijn met Zal ik een liedje kleinvergevorderde dementie. We hebben de unieke gelegenheid gekregen
om een aantal bewoners van zeer nabij te mogen volgen. Dicht op de huid. Namelijk door urenlang met hen te verkeren, in hun sfeer, hun dagritme meelevend,
van zorgmomenten tot uitgestrekte leegtes in de dag, van nabije ontmoetingen tot eenzame stilte. We probeerden ‘klein te kijken’ om zo iets op te pikken van wat er in hen omging, van wat zij ons, al dan niet met taal, leken te vertellen.

Lees meer...
 

GEANNULEERD - 7 april 2020: Studiebijeenkomst 'Finaliteit als kompas voor de menselijke maat'

Zorginstellingen en zorgprofessionals krijgen veel en vaak snel wisselend beleid over zich uitgestort (vervat in wettelijke regelgeving, kwaliteitskaders met hun eisen, modieuze tendensen, taakstellingen, maatschappelijke ‘opdrachten’). Een aanhoudende stroom van nieuwe impulsen, een (nog niet getemde) aanwas van regels, een dominante bureaucratische logica en andere ontwikkelingen maken dat er van alle kanten aan zorgpraktijken wordt getrokken. Gevolg is dat in die veelheid en veelsoortigheid niet zelden buiten beeld raakt waar het werkelijk om gaat: niet om het volgen van de juiste of steeds weer nieuwe procedures, maar om de vraag wat bijdraagt aan goede zorg. Professionals ervaren sommige beleidsmaatregelen dan ook eerder als een ontregeling en uitholling van hun vak, dan als ondersteuning daarvan. Hoe blijf je in deze dynamiek op koers, wat is je houvast, je ijkpunt?

Lees meer...
 
<< Start < Vorige 1 2 3 Volgende > Einde >>

Pagina 2 van 3