‘Het enige wat ik moest doen, was bij haar blijven. Alleen maar bij haar blijven. Toen was het goed.’ Een vader die dit zegt, na jarenlang alles geprobeerd te hebben om zijn dochter te ‘repareren’. Deze ene zin – eenvoudig en toch radicaal – raakt aan de kern van de presentiebenadering. Niet genezen, niet sturen, maar nabij zijn en blijven. ‘Ik vond dat echt ontroerend,’ zegt Andries Baart. ‘Dat mensen na 36 jaar proberen iets te fixen, ineens beseffen: als wij gewoon bij haar blijven, is dat genoeg.’
In zijn nieuwe boek Iemand voor iemand – een vuistdik werk waarin dertig jaar denken, schrijven en praktijk samenkomen – laat Baart zien dat presentie veel meer is dan een warme houding of een vriendelijke intentie. ‘Presentie is geen methode. Het is een manier van zijn. Van kijken. En ja, ook van verzet.’
Naar aanleiding van het verschijnen van ‘Iemand voor iemand’ werd Andries Baart geïnterviewd.
