Nieuwsflits

Meld u hier aan voor de Nieuwsflits van Stichting Presentie

Filosofie
Inhoudsopgave
Nadere Introductie Presentiefilosofie
1 Aansluiten volgens de presentiebenadering: methodische kenmerken
2 Een ruimer beeld
3 Aansluiten bij een basaal verlangen
4 Aansluiten bij het alledaagse
5 Andere presentiebeoefenaren
6 Verder lezen
Alle Pagina's

 

2 Een ruimer beeld

Natuurlijk zijn de kenmerken van de presentiemethodiek verder te specificeren, maar daartoe ontbre-ken hier de ruimte en noodzaak. Ik meen echter - en dat heb ik mijn boek uitgewerkt, TP, p. 767-791 - dat presentiebeoefening pas enigermate volledig getypeerd wordt, als we inzien dat ze niet alleen iets methodisch is (een bepaalde manier van doen) maar ook het volgende omvat:

  • een sterke en uitgewerkte basisfilosofie, gedragen door een culturele (tegen)beweging (met een kenmerkende kritiek op de macht en op in zichzelf gekeerde institutionele overlevingsdrift; vgl. TP, p. 785 vv.);
  • een (wijsgerige of theologische) antropologie met krachtige noties als 'menselijke waardigheid' en het belang om sociaal opgenomen te zijn, maar ook met - wat ik in TP, p. 767 ben gaan benoemen als - postulaten;
  • een specifieke uitleg van maatschappelijke problemen (namelijk gezien vanuit de slachtoffers en degenen die eronder lijden; in TP, pp. 305-307 benoemd als het participatief-experiëntiële discours);
  • een favoriete manier van contactleggen en relaties opbouwen (vanuit belangenloze en solidaire, vriend-achtige nabijheid; vgl. TP, pp. 616-632; 635-649);
  • een bijzonder (inhoudelijk en normatief) aanbod, waarbij de werker zichzelf volledig in het geding brengt; vgl. TP, passim;
  • een sterke voorkeur voor bepaalde pastoranten of cliënten (namelijk de sociaal overbodigen; vgl. TP, pp. 285-324);
  • een karakteristieke manier om het werk op gang te brengen (vanuit de exposure; vgl. TP, p. 209 vv.);
  • de radicale toewending naar het lijden en de wil het daarbij uit te houden (vgl. TP, p. 687 vv.);
  • de volgehouden poging om zo nauwgezet mogelijk aan te sluiten bij de leefwereld van de ander als ander (vgl. TP, p. 405 vv.);
  • en een opmerkelijke en karakteristieke ritmiek van werken (ongehaast, naar de ander toe, et cetera; vgl. bijvoorbeeld TP, pp. 67-74).

Bovendien kan men aannemelijk maken (zoals in TP, p. 776 vv. is gebeurd) dat de methodiek zelf, anders dan men vaak denkt, een welgeordend, goed omschreven en professioneel te bedrijven ge-heel is en dus niet een samenraapseltje dat alleen door onnavolgbare charismatici gepraktiseerd kan worden.