De presentiebenadering steunt op relationeel denken, relationele responsiviteit (aansluiten, afstemmen) en op 'relationship-based programming': presentiebeoefenaren zijn uit op de relatie, laten wat ze doen graag leiden door die relaties en beseffen heel goed dat relaties dubbelzinnig zijn: soms een functioneel instrument en soms een goed in zichzelf. Het is in de relatie dat de ander zich kan laten zien, tevoorschijn kan komen met wat hem bezighoudt; in de relatie kun je de ander van dichtbij leren kennen in zijn talenten, verlangens, beschadigingen, etc.  Mede daardoor raakt zulke relatievorming gemakkelijk aan het intieme domein van de ander: daar gaat het eerder om het zachte merg dan om het harde been, dat is de plek waar waarden en beschadiging, verlangen en verwondbaarheid dicht bij elkaar liggen, het is de plek waar de beslotenheid beschermt  wat breekbaar is. Nabijheid in zijn vele gestalten geldt in de presentie dikwijls als een  uitgangspunt, waarbij intimiteit niet uit de weg wordt gegaan als vanuit de aangegane relatie blijkt dat daar behoefte aan bestaat. Maar hoe ver gaan presentiebeoefenaren daarin? Is aanraken geoorloofd? En knuffelen? Kan over alles gesproken worden? Mag van alles bloot gelegd worden? Moet er verschil gemaakt worden tussen wat professionals mogen en wat vrienden mogen? Waar ligt de grens en hoe rigide is die vast te stellen? En ook als je die per situatie of per persoon bepaalt, hoe weet je dat je wel of niet goed bezig bent? Wanneer wordt een (vermeende) intimiteitsvraag misbruikt en ontstaat er geweld?  Welke vormen van geweld kennen we in dit domein van intimiteit? Hoe houd je jezelf scherp op het voorkomen hiervan? Ook het omgekeerde: als we heel bang worden en uit de buurt blijven van deze nabijheid die ook intiem is, wat onthouden we dan aan kwetsbare mensen en hunkerende kinderen? Deze en soortgelijke vragen staan centraal op de volgende studiemiddag van de Stichting Presentie.